دوره 21، شماره 83 - ( 7-1391 )                   جلد 21 شماره 83 صفحات 36-42 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Hosini nezhad M, Roudbary S, Yoosefzadeh chabok S, Bakhshaiesh eghbali B, Jamali H, Ramzani H. A Survey of the Associated Factors in Foot Drop Improvement. jour guilan uni med sci. 2012; 21 (83) :36-42
URL: http://journal.gums.ac.ir/article-1-73-fa.html
حسینی‌نژاد مظفر، رودباری سید علی، یوسف زاده چابک شاهرخ، بخشایش اقبالی بابک، جمالی حمیدرضا، رمضانی حامد. بررسی عوامل همراه در بهبود افتادگی پا . مجله دانشگاه علوم پزشکی گیلان. 1391; 21 (83) :36-42

URL: http://journal.gums.ac.ir/article-1-73-fa.html


دانشگاه علوم پزشکی گیلان
چکیده:   (5867 مشاهده)
چکیده مقدمه: افتادگی پا مشکلی شایع و ناراحت کننده است که می‌‌تواند منجر به افتادن و صدمه بدنی شود. با توجه به نگرانی بیمار و پزشک از پیش‌‌آگهی این عارضه، بهبود نسبی در پاره‌‌ای از موارد و نبود مطالعه کامل در این مورد در کشور ما، ایران با وجود انواع درمان‌های انجام شده، مطالعه و بررسی دقیق‌تر برای ارزیابی پیش آگهی در این بیماران ضروری به نظرمی رسد. هدف: تعیین عوامل همراه در بهبود افتادگی پا با توجه به سن، جنس، نوع و علت ضایعه، زمان بروز تا ارجاع و نوع درمان مواد و روش‌ها: این یک مطالعه توصیفی رو به جلو است که درمرکز اکترودیاگنوزیس بیمارستان پورسینای رشت در سال90-1389ا انجام شد. پس از ورود بیماران مبتلا به افتادگی پا به طرح، اطلاعات دموگرافی،علت و زمان شروع آسیب ثبت شد. بیماران تحت معاینه کامل عصبی قرار گرفتند و سپس یک نورولوژیست مجرب در زمینه الکترودیاگنوز آنها را EMG-NCV نمود. بیماران بعد از تشخیص آسیب بطور معمول مداوا شدند. هیچ دخالتی در روند درمان بیماران و نوع درمان یادداشت شد. بیماران ماهیانه ویزیت شده، بهبود وتغییرات ایجاد شده در نوع درمان ثبت شد. در صورت انصراف، بیمار از مطالعه خارج شد.شش ماه بعد با توجه به سن، جنس، نوع و علت ضایعه، زمان بروز تا ارجاع و نوع درمان کلیه بیماران از نظر بهبود بررسی آماری شد. نتایج: 105 بیمار(61مردو 44 زن) با میانگین سن 3/17± 45 سال در این مطالعه شرکت کردند. 2/56 درصد بیماران بهبود داشتند. فراوانی بهبود در ریشه عصبی 1/44%، عصب سیاتیک 75 %، عصب پرونئال مشترک 75% وعصب پرونئال عمقی 9/88% بود که از لحاظ آماری معنی‌‌دار بود (005/0>P). فراوانی بهبود ضایعات اکسونال 5/53% و ضایعات دمیلینزان 100% بود که از لحاظ آماری معنی دار بود (028/0>P). فراوانی بهبود افتادگی پا در تروما 6/75%، رادیکولوپاتی 6/38% و در کمپرسیون موضعی 7/85% بود که از لحاظ آماری معنی دار بود (0001/0>P). فراوانی بهبود بر اساس درمان انجام شده از لحاظ آماری معنی‌‌دار نبود. 95% افراد بهبود یافته میانگین سنی 35-43 سال داشتند و 95% افراد بهبود یافته در فاصله زمانی 8/0 تا 2 ماه از زمان بروز ارجاع داده شده بودند که هر دواز نظر آماری معنی دار بود (0001/0 > p). بحث و نتیجه‌گیری: عوامل پیش بینی کننده فراوانی بهبود، طول مدت بین بروزاختلال تا ارجاع وسن بیمار است.
متن کامل [PDF 249 kb]   (1480 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۲/۸/۱۳ | پذیرش: ۱۳۹۳/۱/۲۴ | انتشار: ۱۳۹۳/۱/۲۴

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله دانشگاه علوم پزشکی گیلان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | Journal of Guilan University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb