مقدمه: شیوع چاقی و اضافه وزن در کودکان و روند بالارونده آن در دهههای اخیر، نگران کننده است. ایران جزو یکی از هفت کشور با بالاترین شیوع چاقی در دوران کودکی است.
هدف: تعیین شیوع چاقی/اضافه وزن، تغییر آن و عوامل مرتبط در دوره های مختلف تحصیلی دانش آموزان مدارس استان مازندران.
مواد و روشها: در یک مطالعه توصیفی، دادههای پرونده بهداشتی 1230 دانش آموز در سه مقطع تحصیلی(اول ابتدایی،راهنمایی ودبیرستان) در سالهای 93-84 بررسی شد. روش نمونهگیری مدارس خوشهایی و روش انتخاب دانش اموزان تصادفی ساده بود. نمایه توده بدن محاسبه شد. Z- Scores BMI به سه طبقه؛ طبیعی (1
نتایج: در 7 سالگی، 1/3% دانشآموزان چاق بودند که این میزان در 12 سالگی به 4% افزایش و در 15 سالگی به 9/2% کاهش یافت. میزان اضافه وزن در 7 و 12 و 15 سالگی بهترتیب 3/8%، 1/10% و 10% بود. در 15 سالگی، میزان چاقی(9/1%در برابر 1/1%) و اضافه وزن (0/7% در مقابل 0/3%) در دختران کم و بیش دو برابر پسران بود. بینZ-score BMI بالا میزان تحصیلات و شغل پدرو مادر، نوع مدرسه و محل زندگی دانش آموزان رابطه معنیدار وجود نداشت.
نتیجهگیری: شیوع چاقی در استان مازندران نسبت به شیوع کشوری پایینتر بود اما شیوع اضافه وزن در تمام دورههای سنی شایع و در حد شیوع کشوری بود بایسته است برنامههای مداخلهای برای پیشگیری از اضافه وزن از سطوح تحصیلی پایینتر طراحی و اجرا شود.
بازنشر اطلاعات | |
![]() | این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |