دوره 35، شماره 1 - ( 1-1405 )
جلد 35 شماره 1 صفحات 0-0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Research code: 82058
Ethics code: IR.GUILAN.REC.1403.166
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Akbari A, Ghasemian F. Comparative Analysis of Sphingomyelin Synthase Gene Expression, Sperm Viability, and Acrosome Reaction in Oligozoospermic Men. JGUMS 2026; 35 (1)
URL: http://journal.gums.ac.ir/article-1-2771-fa.html
URL: http://journal.gums.ac.ir/article-1-2771-fa.html
اکبری آتنا، قاسمیان فاطمه. بررسی مقایسه ای میزان بیان ژنهای اسفنگومیلین سنتاز و میزان بقا و واکنش آکروزمی اسپرم در مردان الیگوزواسپرمی. مجله علوم پزشکی گیلان. 1405; 35 (1)
آتنا اکبری1 
، فاطمه قاسمیان*1
، فاطمه قاسمیان*1
1- گروه زیست شناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
چکیده: (591 مشاهده)
زمینه: ترکیب اسفنگولیپیدی غشای اسپرم—بهویژه اسفنگومیلین—در پایداری غشا و رخدادهای لقاحپذیری نقش حیاتی دارد. دو ایزوآنزیم اسفنگومیلینسنتاز (SGMS1 و SGMS2) مرحلهی نهایی بیوسنتز اسفنگومیلین را کاتالیز میکنند و میتوانند کیفیت اسپرم را تحت تأثیر قرار دهند.
هدف: این مطالعه به بررسی مقایسه بیان ژنهای SGMS1 و SGMS2، بقا و واکنش آکروزومی در اسپرمهای الیگوزواسپرمی میپردازد.
روشها: در یک مطالعه تجربی مقطعی، 20 نمونهی مایع منی از مردان مراجعهکننده به مرکز درمان ناباروری الزهرا رشت جمعآوری شده و بر اساس معیارهای سازمان بهداشت جهانی به دو گروه الیگوزواسپرمی (10=n) و نرموزواسپرمی (10=n) طبقهبندی شدند. بیان ژنها با qPCR و ژن مرجع GAPDH ارزیابی گردید؛ بقای اسپرم و واکنش آکروزوم بهکمک رنگآمیزی سهگانه و میکروسکوپ بررسی شد. مقایسهی گروهها با آزمون t دوطرفه (05/0=ɑ) انجام گرفت.
یافتهها: بیان SGMS1 در گروه الیگوزواسپرمی ۲٫3 برابر افزایش و بیان SGMS2 حدود ۴۵ ٪ کاهش نشان داد. درصد اسپرم با آکروزوم سالم از ۶۶٫۷۶ ٪ در نرموزواسپرمی به ۴۸٫۵۳ ٪ در الیگوزواسپرمی و بقا از ۸۲٫۲۶ ٪ به ۴۸٫۸۳ ٪ کاهش یافت (برای هر دو متغیر 0001/0>P).
نتیجهگیری: افزایش SGMS1 همزمان با کاهش SGMS2 احتمالاً با برهمزدن تعادل سرامید/دیآسیلگلیسرول، پایداری غشای اسپرم را مختل کرده و موجب کاهش بقا و واکنش آکروزومی میشود. نسبت SGMS1/SGMS2 میتواند بهعنوان نشانگر زیستی و هدف درمانی نوظهور در مدیریت ناباروری مردان مطرح گردد.
هدف: این مطالعه به بررسی مقایسه بیان ژنهای SGMS1 و SGMS2، بقا و واکنش آکروزومی در اسپرمهای الیگوزواسپرمی میپردازد.
روشها: در یک مطالعه تجربی مقطعی، 20 نمونهی مایع منی از مردان مراجعهکننده به مرکز درمان ناباروری الزهرا رشت جمعآوری شده و بر اساس معیارهای سازمان بهداشت جهانی به دو گروه الیگوزواسپرمی (10=n) و نرموزواسپرمی (10=n) طبقهبندی شدند. بیان ژنها با qPCR و ژن مرجع GAPDH ارزیابی گردید؛ بقای اسپرم و واکنش آکروزوم بهکمک رنگآمیزی سهگانه و میکروسکوپ بررسی شد. مقایسهی گروهها با آزمون t دوطرفه (05/0=ɑ) انجام گرفت.
یافتهها: بیان SGMS1 در گروه الیگوزواسپرمی ۲٫3 برابر افزایش و بیان SGMS2 حدود ۴۵ ٪ کاهش نشان داد. درصد اسپرم با آکروزوم سالم از ۶۶٫۷۶ ٪ در نرموزواسپرمی به ۴۸٫۵۳ ٪ در الیگوزواسپرمی و بقا از ۸۲٫۲۶ ٪ به ۴۸٫۸۳ ٪ کاهش یافت (برای هر دو متغیر 0001/0>P).
نتیجهگیری: افزایش SGMS1 همزمان با کاهش SGMS2 احتمالاً با برهمزدن تعادل سرامید/دیآسیلگلیسرول، پایداری غشای اسپرم را مختل کرده و موجب کاهش بقا و واکنش آکروزومی میشود. نسبت SGMS1/SGMS2 میتواند بهعنوان نشانگر زیستی و هدف درمانی نوظهور در مدیریت ناباروری مردان مطرح گردد.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |