دوره 31، شماره 4 - ( 10-1401 )                   جلد 31 شماره 4 صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها

Research code: 162369184
Ethics code: IR.IAU.TABRIZ.REC.1400.115

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Miri S Z, Rahmani kahnamoei J, safavi khalkhali S E. Effect of Human Mesenchymal Stem Cell-Conditioned Medium Injection on Oxidative Stress Induced by Carbon Tetrachloride in the Liver Tissue of Rats. J Guil Uni Med Sci 2022; 31 (4)
URL: http://journal.gums.ac.ir/article-1-2465-fa.html
میری سیده زهرا، رحمانی کهنموئی جعفر، صفوی خلخالی سید اسماعیل. ارزیابی تأثیر تزریق کاندیشن مدیوم سلول‌های بنیادی مزانشیمی بند ناف بر استرس اکسیداتیو ناشی از آسیب کبدی تجربی در موش‌های صحرایی. مجله دانشگاه علوم پزشکی گیلان 1401; 31 (4)

URL: http://journal.gums.ac.ir/article-1-2465-fa.html


1- ، jrahmani28@gmail.com
چکیده:   (50 مشاهده)
زمینه: کربن تتراکلراید (CCI4) ‌به‌عنوان ماده شیمیایی بینابینی در صنایع کاربرد دارد. این ماده تحت تاثیر آنزیم‌های سیتوکروم p450 به محصولات سمی واکنشگر تری کلرومتیل (CCI3) تبدیل شده و به‌عنوان سم محیطی باعث آسیب بافتی از جمله آسیب کبدی از طریق استرس اکسیداتیو می‌شود. پیوند کبد درمان موثر برای نارسایی و آسیب‌های کبدی است، اما با کمبود اندام‌های اهداکننده در دسترس محدود است.
هدف: در این مطالعه اثر تزریق محیط کشت حاصل از سلول‌های بنیادی مزانشیمی بند ناف بر بهبود استرس اکسیداتیو ناشی از تزریق CCI4 در کبد مورد ارزیابی قرار گرفت.
روش‌ها: 21 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار بالغ هم‌وزن، به‌صورت تصادفی ساده به 3 گروه 7 تایی گروه شاهد، گروه تیمار A  (دریافت CCI4) و گروه تیمار B (دریافت CCI4 و hMSC-CM) تقسیم شدند. به گروه شاهد به‌صورت تک دوز سالین نرمال تزریق شد. گروه تیمار A و گروه تیمار B به روش داخل صفاقی (IP) تتراکلرید کربن را با نسبت 1:1 به همراه روغـن زیتون دریافت کردند. پس از گذشت 24 ساعت  از تزریق CCI4، در سه روز متوالی موش‌های گروه B با تزریق کاندیشن مدیوم تیمار شدند. 48 ساعت پس از تزریق اول کاندیشن مدیوم از همه موش‌ها خون‌گیری صورت گرفت. شاخص‌های استرس اکسیداتیو شامل ظرفیت تام آنتی‌اکسیدانی پلاسما (TAC) و مالون دی آلدئید (MDA) ارزیابی و با استفاده از تحلیل واریانس یک‌طرفه و نرم‌افزار SPSS بررسی شدند.
یافته‌ها : براساس نتایج حاصل از مطالعه، بین میزان TAC در گروه‌های مختلف مورد مطالعه اختلاف آماری معنی‌داری وجود نداشت (p>0.05). با این حال بیشترین میزان TAC در گروه B (تیمار شده با CCI4 و hMSC-CM) ملاحظه شد و بین میزان MDA در گروه‌های مختلف بیشترین میزان در گروه A (تیمار شده با CCI4) ملاحظه گردید.
نتیجه‌گیری: مطالعه حاضر نشان می‌دهد hMSC-CM در مدت زمان مورد مطالعه نتایج معناداری نداشته است. شاید با افزایش مدت زمان تیمار بتوان به نتایج متفاوتی دست یافت.
     
نوع مطالعه: كاربردي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1400/11/5 | پذیرش: 1401/6/1 | انتشار: 1401/8/25

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله دانشگاه علوم پزشکی گیلان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2022 CC BY-NC 4.0 | Journal of Guilan University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb